Մարդու կյանքում արվեստը միշտ կարևոր դեր է ունեցել։ Այն օգնում է արտահայտել զգացմունքներ և մտքեր։ Շատ արվեստագետներ իրենց ամբողջ կյանքը նվիրել են ստեղծագործելուն՝ փորձելով հասնել կատարելության։ Սակայն երբեմն արվեստին չափազանց նվիրվելը կարող է մարդուն հեռացնել իրական կյանքից ու մարդկային հարաբերություններից։
Իմ կարծիքով՝ արվեստի համար չի կարելի զոհել մարդկային երջանկությունը, որովհետև մարդու կյանքն ու սերը ավելի մեծ արժեք ունեն, քան նույնիսկ ամենակատարյալ ստեղծագործությունը։
Էդգար Ալան Պոյի «Ձվաձև դիմանկարը» պատմվածքում նկարիչը ամբողջովին տարված էր իր արվեստով։ Նա ցանկանում էր ստեղծել կատարյալ դիմանկար և այնքան էր կենտրոնացել աշխատանքի վրա, որ չէր նկատում կնոջ տառապանքը։ Կինը սիրում էր ամուսնուն և հնազանդորեն համաձայնում էր ժամերով նստել նկարչի առաջ, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ուժասպառ էր լինում։ Նկարիչը արվեստը վեր դասեց մարդկային երջանկությունից և չհասկացավ, որ իր ստեղծագործության հետ մեկտեղ կնոջ կյանքը մարում է։ Նա ավելի շատ մտածում էր նկարի գեղեցկության և կատարելության մասին, քան իր սիրելի մարդու առողջության ու զգացմունքների։ Երբ դիմանկարն ավարտվեց, այն թվում էր կենդանի, բայց իրական կյանքը արդեն անհետացել էր, որովհետև կինը մահացել էր։ Այս դեպքը ապացուցում է, որ արվեստը չի կարող արդարացնել մարդու կյանքի կամ երջանկության կորուստը։ Ստեղծագործությունը արժեքավոր է միայն այն ժամանակ, երբ այն ծնվում է կյանքի, սիրո և մարդկային ջերմության հիման վրա, ոչ թե դժբախտության ու կորստի։
Այսպիսով, «Ձվաձև դիմանկարը» ցույց է տալիս, որ արվեստը մեծ ուժ ունի, բայց այն չպետք է մարդուն զրկի սիրուց և երջանկությունից։ Կնոջ կորուստը ցույց է տալիս, որ արվեստին չափազանց նվիրվելը կարող է մարդուն հեռացնել իրական արժեքներից։ Մարդկային կյանքն ու երջանկությունը միշտ պետք է ավելի բարձր գնահատվեն, քան նույնիսկ ամենակատարյալ ստեղծագործությունը։ Արվեստը պետք է գեղեցկացնի մարդու կյանքը, ոչ թե պատճառ դառնա դժբախտության և կորստի։
